Jesienne inflacjonowanie

Najnowszy odczyt inflacji w UE: 3 (słownie: trzy) %! ECB utrzymuje stopę główną na poziomie 1,5% - na takim też poziomie oscyluje 3-miesięczny EURIBOR i euro LIBOR, natomiast międzybankowe pożyczki roczne kosztują ok. 2%. Oznacza to, że realne stopy procentowe w strefie euro są głęboko ujemne - jakieś 1-1,5% poniżej zera.

Warto też zauważyć, że po spokojnym, z punktu widzenia cen, roku 2010, od początku tego roku bardzo szybko rośnie inflacja w USA - nawet wg nieco, powiedzmy, kontrowersyjnych notowań BLS (CPI-U), wynosi już 3,77%, przy efektywnych stopach procentowych jeszcze o punkt procentowy niższych, niż w eurozonie - co daje realne stopy na poziomie minus 3 procent.

Należy dodać, że zarówno w kręgach centralnych USA, jak i EU, panuje dość mocno język dalszego poluzowywania monetarnego - w USA za pomocą środków niestandardowych (QE, twisty itp), w EU ciągle za pomocą tradycyjnych operacji otwartego rynku (plus awaryjny skup obligacji, który jednak nie jest częścią polityki monetarnej, należy go raczej traktować jak typowy bailout bankrutów).

Nie wiem, do czego to doprowadzi, ale teraz jest już praktycznie pewne, że do czegoś bardzo, bardzo złego. Aby wyhamować inflację, obydwa banki centralne musiałyby podnieść stopy co najmniej o punkt procentowy, jak nie 2. Spowodowałoby to prawdopodobnie kolejną, bardzo namacalną i raczej głęboką falę recesji - tym razem o zasięgu bardziej globalnym, niż w 2008-2009. Biorąc pod uwagę zacietrzewienie Bena Helikoptera i jego drukarza-komerada EuroTryszeta, zapewne nie zobaczymy żadnych ruchów na stopach do końca tego roku - a jeśli już, to dalszy ruch w dół (!). Co będzie, jeśli Ben H. i EuroTryszet wywiążą się ze swoich obietnic i rzeczywiście utrzymają nadzwyczajnie luźną politykę monetarną przez "długi okres", np. cały 2012, a nie daj Boże, też 2013? Mi gdzieś tam na horyzoncie zaczyna migotać Zimbabwe... Jeśli zostanie wybrana droga pośrednia - utrzymywanie inflacji w jako takich ryzach (5%? 10%?), polityka monetarna mimo wszystko będzie musiała wrócić do normy w stosunku do sytuacji aktualnej - co doprowadzi prawdopodobnie do przewlekłej stagflacji z długotrwałymi wzrostami surowców, ale przynajmniej bez ostrego natychmiastowego krachu... Mamy do wyboru tak jakby śmierć przez powieszenie albo zastrzyk pavulonu.

Sytuacja w strefie euro jest jeszcze bardziej skomplikowana; w istocie jest zbyt skomplikowana, żeby spróbować ją nawet naszkicować w krótkim wpisie na blogu - jedno jest pewne - ewentualne zacieśnienie polityki monetarnej (abstrahując od tego, jak politycznie nierealne) na pewno nie przyniosłoby nic dobrego tym krajom PIIGS, które jeszcze mają nadzieję na wyjście obronną ręką z aktualnego kryzysu. Rozpad strefy euro? Możliwe. Na przykład przez wyjście z niej Niemiec - czego nikt się niby nie spodziewa, ale nie raz nie dwa deutschebiurokraci dawali delikatnie do zrozumienia, że all bets are off i między wierszami, że może powrót do deutschemarki nie będzie dla nich aż tak trudny, bo być może np. mają już wszystko, włącznie z drukiem papierków, od jakiegoś czasu przygotowane, a kryć dupy nie będą komukolwiek innemu, niż własnym bankom.

Niefajnie! (Znaczy mi to tradycyjnie lata, ale niefajnie dla reszty świata).